Zoals de sjamanistische leraar Alberto Villoldo beschrijft, zijn we op deze aarde bezig aan een epische reis. We kunnen onszelf vergelijken met de kolibrie, die jaarlijks duizenden kilometers migreert om te overwinteren. Kolibries plannen niet en bereiden zich niet mentaal voor; ze vertrouwen puur op hun inherente vermogens om de reis te voltooien en onderweg hun voedsel te vinden in de nectar van bloemen. Ze leven radicaal in het hier en nu en leren ons om de schoonheid van het leven te zoeken en te ervaren. Zo mogen ook wij leren om ons over te geven aan het leven en te vertrouwen op onze innerlijke kracht.

Ik geloof dat we al vele malen op reis zijn geweest; dat onze ziel talloze avonturen heeft beleefd en telkens weer leert van haar ervaringen. Zoals een van mijn leermeesters schreef: we gaan in het leven niet van A naar B, we gaan van A naar ergens. We denken vaak ons leven te kunnen plannen en uitstippelen, en vinden dat we op een vastomlijnd punt moeten aankomen. Maar het leven is een zich continu ontvouwend proces. De uitnodiging is om ons over te geven aan die beweging—net zoals de kolibrie zich toevertrouwt aan de luchtstromingen en aan alles wat zij onderweg tegenkomt. Vechten tegen de stroom in kost immers onnodig veel energie.